یافتههای کلیدی:
· زنان مبتلا به دیابت نوع ۱، کاهش «زمان در محدوده هدف (TIR)» را در طی فاز فولیکولار اولیه تا فاز لوتئال اولیه، تجربه می کنند.
· حساسیت به انسولین در اکثر شرکتکنندگان از فاز فولیکولار به فاز لوتئال کاهش یافته بود.
۱ سپتامبر ۲۰۲۶ – پژوهشگران گزارش دادند که قند خون و حساسیت به انسولین در طول چرخه قاعدگی در زنان مبتلا به دیابت نوع ۱ متغیر است؛ موضوعی که بر نیاز به سیستمهای تحویل خودکار انسولین که قادر به محاسبه این تغییرات باشند، تأکید میکند.
دکتر مارتینا روتنبولر، مدیر برنامههای علمی در مرکز دیابت برن در سوئیس، گفت: «نیاز به انسولین، میانگین قند خون و مصرف کربوهیدرات در فاز لوتئال به اوج میرسد و زمان در محدوده هدف کاهش می یابد. حساسیت مدلسازیشده به انسولین در فاز لوتئال میانی در مقایسه با فاز فولیکولار اولیه کمتر است. با این حال، تنوع فردی قابلتوجهی وجود دارد؛ به طوری که تغییرات حساسیت به انسولین در همه افراد یکسان به نظر نمیرسد.»
در یک مطالعه مشاهدهای که در مجله Diabetes Careمنتشر شد، محققان ۷۷ زن ۱۸ ساله و بالاتر مبتلا به دیابت نوع ۱ را که از سیستم تحویل خودکار انسولین استفاده میکردند و چرخههای قاعدگی خود را ثبت کرده بودند (میانگین سنی ۳۵.۱ سال)، بررسی نمودند. شاخصهای پایش مداوم قند خون (CGM) و دادههای مربوط به انسولین از دستگاههای مورد استفاده شرکتکنندگان، جمعآوری شد.
گروه مورد مطالعه دارای میانگین «زمان در محدوده هدف» (قند ۷۰ تا ۱۸۰ میلیگرم بر دسیلیتر) معادل ۷۷.۴٪ و میانگین «زمان در محدوده هدف دقیق» (قند ۷۰ تا ۱۴۰ میلیگرم بر دسیلیتر) معادل ۵۲.۹ ٪ بودند. میانگین کل دوز روزانه انسولین ۳۷.۳ واحد و میانگین مصرف کربوهیدرات ۱۱۸.۸ گرم در روز بود.
میانگین زمان در محدوده هدف، از فاز فولیکولار اولیه به فاز لوتئال اولیه ۲.۸ واحد درصد کاهش یافت. کاهش بزرگتری در زمان در محدوده هدف دقیق مشاهده شد که معادل ۷.۱ واحد درصد کاهش از فاز فولیکولار اولیه به لوتئال اولیه بود. از میان گروه مورد مطالعه، ۶۰درصد شرکتکنندگان در بازه فاز فولیکولار اولیه تا فاز لوتئال اولیه، شاهد کاهش «زمان در محدوده هدف»بودند؛ بهطوری که ۳۵.۸درصد آنها کاهشی بیش از ۵واحد درصد و ۱۵.۷درصد کاهشی بیش از ۱۰واحد درصد را تجربه کردند.
«زمان زیر محدوده هدف (TBR)» در فاز فولیکولار اولیه، ۱۷.۱ واحد درصد بالاتر از میانگین کل چرخه بود و تا فاز لوتئال اولیه به پایینترین حد خود، یعنی ۱۰.۴ واحد درصد زیر میانگین، کاهش یافت. «زمان بالای محدوده هدف (TAR)» در فاز فولیکولار اولیه، ۹.۳ واحد درصد زیر میانگین کل چرخه بود و تا فاز لوتئال میانی به اوج خود یعنی ۷.۳ واحد درصد بالای میانگین رسید.
حساسیت به انسولین در فاز فولیکولار اولیه، ۲.۶ واحد درصد بالاتر از میانگین جمعیت بود و تا پایان فاز فولیکولار نیز بالاتر از حد متوسط باقی ماند. حساسیت به انسولین در طول فاز لوتئال به زیر میانگین جمعیت سقوط کرد و پایینترین نقطه آن در فاز لوتئال میانی، ۲.۶ واحد درصد زیر میانگین بود.
دکتر روتنبولر گفت که حساسیت به انسولین در افراد تفاوت بسیاری با یکدیگر داشت. از میان گروه مورد مطالعه، ۸۴.۷ درصد از زنان در طول فازهای فولیکولار اولیه و حوالی تخمکگذاری، حساسیت به انسولین بالاتر از میانگین داشتند و در فاز لوتئال میانی، حساسیت به انسولین آنها به زیر میانگین رسید.
دکتر روتنبولر اظهار داشت: «تنوع قابلتوجهی بین افرادی که پریود می شدند از نظر تغییرات حساسیت به انسولین در طول چرخه قاعدگی وجود دارد که توسعه یک راهحل واحد برای همه را دشوار میکند. این موضوع در مورد دستورالعملهای بالینی نیز صادق است.»
او تأکید کرد که متخصصان مراقبتهای بهداشتی باید با بیماران درباره چگونگی تأثیر فازهای چرخه قاعدگی بر قند خون در مدیریت دیابت گفتگو کنند. علاوه بر این، او معتقد است که تولیدکنندگان سیستمهای تحویل خودکار انسولین باید نسبت به این اثرات بالقوه آگاه باشند.
دکتر روتنبولر در پایان گفت: «بازههای یادگیریِ ثابت و تغییرناپذیر در الگوریتمهای تحویل خودکار انسولین، ممکن است با تغییرات سریع یا مهم هورمونی سازگار نباشند.»
منبع:
https://www.healio.com/news/endocrinology/20260901/glucose-insulin-sensitivity-fluctuate-during-menstrual-cycle-in-type-1-diabetes